Αυτονοήτου αγών άγονος

Το τελευταίο διάστημα οι συγχωνεύσεις των σχολικών μονάδων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κυριαρχούν στα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Συνήθως παρουσιάζεται ως συνέπεια του απεχθούς μνημονίου.
Οι εχθροί του έθνους συνασπισμένοι πίσω από το μνημόνιο επιβάλλουν το κλείσιμο των σχολείων, ένα νέο σκοταδισμό, ένα νέο ταξικό ηθμό για τα παιδιά της φτωχολογιάς. Δυστυχώς, σε αυτήν την παραφιλολογία πρωτοστατούν οι δήθεν προοδευτικές παρατάξεις που έχουν την πλειοψηφία στην ΟΛΜΕ και την τοπική ΕΛΜΕΤ συνεπικουρούμενες από την μόνιμη σύμμαχο ΔΑΚΕ. Λογικό, άλλωστε, η συντηρητική παράταξη να μη θέλει να αλλάξει τίποτα σε αυτόν τον τόπο, να υπερασπίζεται το βόλεμα, να αδιαφορεί από την πυρκαγιά που μαίνεται στην αυλή του δημόσιου σχολείου.

Ότι το σχολείο βρίσκεται σε κρίση αρκετά χρόνια πριν οι δανειστές μας επιβάλουν το μνημόνιο είναι κοινός τόπος. Ο προοδευτικός πολίτης θέλει την βελτίωση του δημόσιου σχολείου, θέλει ένα δημόσιο σχολείο ικανό να παρέχει σε όλους τους μαθητές τα απαραίτητα εφόδια για ένα καλύτερο μέλλον από αυτό των γονιών τους, θέλει ιδιαίτερη μέριμνα για τους μαθητές των περιοχών που μειονεκτούν ώστε να έχουν και αυτοί ίσες ευκαιρίες με τα παιδιά της πόλης και των μορφωμένων στρωμάτων του πληθυσμού.

Ελπίζω ότι όλοι συμφωνούμε ότι πρέπει να κάνουμε το δημόσιο σχολείο καλύτερο, ότι πρώτα είναι ο μαθητής και οι ανάγκες του, ότι τα σχολεία υπάρχουν για να μαθαίνουν οι μαθητές, όχι να απασχολούνται οι καθηγητές, όχι για να έχει κάθε χωριό και το σχολείο του.

Το πρώτο βήμα για την βελτίωση του δημόσιου σχολείου είναι η αξιολόγηση, η απουσία της οποίας για τόσα πολλά χρόνια είναι η κύρια αιτία υποβάθμισης της ποιότητας του δημόσιου σχολείου. Αυτό είναι ένα αίτημα κλειδί που αντισυσπειρώνει όλους τους φορείς συντηρητικών και αντιδραστικών αντιλήψεων στο χώρο του σχολείου. Όλων εκείνων των «προοδευτικών» ή «συντηρητικών» που διαπερνούν όλο το πολιτικό φάσμα και ορκίζονται στο όνομα της δωρεάν παιδείας, πλειοδοτούν όμως στην συνέχιση του βολέματος των βολεμένων, ελπίζουν μόνο στην συγκομιδή ψήφων, ονειρεύονται την επιστροφή του κόμματός τους στην εξουσία για να συνεχίσουν το διακοπέν πάρτι σε βάρος των δημόσιου σχολείου και του ελληνικού λαού.

Η προσπάθεια για ποιοτικότερο δημόσιο σχολείο εμποδίζεται και από τον κατακερματισμό των σχολικών μονάδων σε μικρά σχολεία όχι μόνο λίγο έξω από τα αστικά κέντρα αλλά και μέσα σ’ αυτά. Φαινόμενο που έχει αποκτήσει ιδιαίτερη έκταση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Πολλοί δεν γνωρίζουν το όνειδος των μονοθέσιων ή διθέσιων δημοτικών που υπάρχουν στους οικισμούς γύρω από την πόλη των Τρικάλων, τις μαθητικές τάξεις με 3, 5 και 10 και μαθητές. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία για την ανάγκη όλοι οι μικροί μαθητές να  έχουν ένα δάσκαλο όλο δικό τους και όχι να τον μοιράζονται με μαθητές άλλων τάξεων, να έχουν δάσκαλο ξένης γλώσσας, να έχουν γυμναστή, να έχουν συμμαθητές, να μπορούν να φτιάξουν ομάδα μπάσκετ, ομάδα ποδοσφαίρου, να έχουν και αυτά δικαίωμα στο παιγνίδι.

 Ας μην λησμονούμε ότι ο κύριος σκοπός του σχολείου είναι μέσω της μετάδοσης γνώσεων η προετοιμασία τους για να ζήσουν στην κοινωνία των ενηλίκων, η κοινωνικοποίηση του μαθητή και αυτή δυσκολεύει όσο λιγότεροι μαθητές αποτελούν την σχολική κοινότητα. Επίσης η αντίληψη για όσο λιγότερους μαθητές στην τάξη τόσο καλύτερη η μαθησιακή διαδικασία είναι ορθή για πολύ μεγάλα τμήματα και λαθεμένη για μικρά τμήματα. Όταν οι μαθητές του τμήματος είναι λιγότεροι των 20 τότε σύμφωνα με τις παιδαγωγικές έρευνες αρχίζει να γίνεται προβληματική η παιδαγωγική λειτουργία της τάξης.

Ας μην συγχέουμε την εκπαίδευση με το φροντιστήριο, την απόκτηση γνώσης με την στείρα μετάδοση εξεταστικών δεξιοτήτων. Αν στο φροντιστήριο είχαμε μετάδοση γνώσης και κριτικής σκέψης τότε το εκπαιδευτικό μας σύστημα θα ήταν από τα καλύτερα του κόσμου. Από την μία καταγγέλλουμε την παραπαιδεία και από την άλλη κρίνουμε το σχολείο με όρους φροντιστηρίου. Οι σύγχρονες παιδαγωγικές μέθοδοι απαιτούν  την διδασκαλία με την χρήση ομάδων, την συνεργατική μάθηση (cooperative learning). Αυτή η μέθοδος είναι κυρίαρχη σήμερα στα σχολεία του πολιτισμένου κόσμου. Αλλά πώς να οργανώσεις ομάδες με τάξεις των 5 και 10 μαθητών. Πώς να διατυπωθούν αντίθετες απόψεις, να αναπτυχθεί διάλογος.

Ο απλός γονιός θέλει το παιδί όσο το δυνατόν πιο κοντά του, στην ασφάλεια του χώρου που γνωρίζει. Αλλά όταν αντιληφθεί ότι ένα σχολείο μερικά χιλιόμετρα μακρύτερα από το σπίτι του θα είναι πολύ καλύτερο για το παιδί του απ’ αυτό που έχει δίπλα του τότε δεν θα έχει ενδοιασμό για πιο θα διαλέξει. Άλλωστε δεκάδες γονείς εδώ και χρόνια επιλέγουν τα «μακρινά» σχολεία της πόλης απ’ αυτά με τα ολιγομελή τμήματα που βρίσκονται δίπλα τους. Τα διαλέγουν ακόμα και όταν  επιβαρύνονται οι ίδιοι το κόστος μεταφοράς.

Ούτε είναι λύση να υποχρεώσουμε όλους αυτούς γονείς να επιστρέψουν τα παιδιά στα ολιγομελή τμήματα του χωριού τους για να ανέβει ο αριθμός των μαθητών των μικρών σχολείων. Ούτε νόμιμο, ούτε συνταγματικό είναι να υποχρεώσουμε τον γονέα να γράψει το παιδί του στο σχολείο της επιλογής μας και όχι της επιλογής του, εφ’ όσον αυτό είναι εφικτό από τις συνθήκες λειτουργίας κάθε σχολείου.

Ο δάσκαλος που κατέχει την επιστημονική αλήθεια πρέπει να πείθει τους γονείς για την ανάγκη να φοιτούν τα παιδιά του σε μεγαλύτερα και καλά οργανωμένα σχολεία, ότι αξίζει να κοπιάσει ο μαθητής με την μεταφορά για να έχει καλύτερο σχολείο, για να έχει τις ίδιες δυνατότητες με τα παιδιά των αστικών κέντρων.

Είναι λυπηρό να πρωτοστατούν εκπαιδευτικοί στην καλλιέργεια συντηρητικών απόψεων, να πυροδοτούν με το εκπαιδευτικό κύρος τους την κοινωνική φοβία, να βάζουν πάνω από το συμφέρον των μαθητών τους το δικό τους ιδιοτελές συμφέρον, να οργανώνουν καθόδους δωδεκάχρονων στην Διεύθυνση Εκπαίδευσης για να επιβάλλουν τις απόψεις τους. Είτε αυτό πηγάζει από το αντιπολιτευτικό μένος είτε από τον ψευδή φόβο της απώλειας της οργανικής. Υπερασπίζονται σχολεία που κανείς εκπαιδευτικός δεν διανοείται να στείλει τα παιδιά του.

Ας εξηγήσουν γιατί τα πιο ακριβά ιδιωτικά έχουν τάξεις με 20 μαθητές. Γιατί η λεγόμενη «πλουτοκρατία» ταλαιπωρεί τα παιδιά της και τα στέλνει να διανύσουν χιλιόμετρα πολλά μέσα στο κυκλοφοριακό χάος της Αθήνας για να φτάσουν στα ιδιωτικό σχολείο τους. Το Γυμνάσιο Ριζώματος ή το γνωστό ιδιωτικό Γυμνάσιο είναι μακρύτερα από τα Τρίκαλα; Γιατί και σ’ αυτό τον τομέα να είμαστε ελληνική ιδιαιτερότητα; Ποια χώρα του κόσμου έχει χιλιάδες σχολεία με διψήφιο ή και μονοψήφιο αριθμό μαθητών.

Ας εξηγήσουν γιατί εποίησαν την νήσσα όταν έκλεισαν τρία γυμνάσια πριν τέσσερα χρόνια. Γιατί δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς. Τότε ήταν άλλη η κυβέρνηση, αντίθετο το κίνητρο. Όλοι οι εκπαιδευτικοί στηρίξαμε εκείνη την απόφαση και πείσαμε τους γονείς ότι το κλείσιμο είναι προς το συμφέρον των παιδιών τους. Κανείς δεν αντέδρασε και κανείς δεν θυμάται πια ότι υπήρχαν γυμνάσια στην Μεσοχώρα, την Παναγία και τον Κονισκό.

Οι καθηγητές χωρίς οργανική θέση στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι σήμερα 212 στα Τρίκαλα. Το καλοκαίρι έφυγαν στην σύνταξη 130 συνάδελφοί μας. Συνεπώς χωρίς οργανική θα μείνουν 82 συνάδελφοι, αριθμός που δεν αρκεί για να αντικαθίστανται οι εκπαιδευτικοί σε άδεια και όσοι δεν διδάσκουν επειδή κατέχουν διοικητικές θέσεις. Συνεπώς θα πρέπει να γίνουν νέες μεταθέσεις ή διορισμοί στον νομό. Εάν γίνουν συγχωνεύσεις λίγες δεκάδες οργανικές που θα χαθούν θα καλυφθούν από τις νέες συνταξιοδοτήσεις. Άρα προς το άμεσο συμφέρον των εκπαιδευτικών είναι οι συγχωνεύσεις γιατί θα βρεθούν κατά προτεραιότητα στα σχολεία της πόλης.

Τι να πει κανείς για τους περισσότερους δημοτικούς και περιφερειακούς άρχοντες, παρά την φωτεινή εξαίρεση του Δημάρχου Τρικκαίων. Κάνουν σημαία τους κάθε καθυστερημένη κοινωνική αντίληψη, καλλιεργούν τον φόβο και την καταστροφή. Μπροστά στην ψηφοθηρία δεν τολμούν να που την αλήθεια. Φτάνουν στο σημείο να αντιδρούν ακόμα και στην κατάργηση των μονοθέσιων δημοτικών. Θαυμάστε τον Δήμαρχο, εκπαιδευτικό στο επάγγελμα, που ωρύεται για να διασώσει και το τελευταίο μονοθέσιο.

Το έργο της μεταφοράς των μαθητών ανήκει πλέον στους δήμους. Πρέπει να ασχοληθούν με την οργάνωση ενός αποτελεσματικού δικτύου μεταφοράς μαθητών. Με τις μαθητικές μετακινήσεις είναι όλοι να δυσαρεστημένοι. Οι μαθητές δαπανούν πολύτιμο χρόνο στην στάση, τα σχολεία περικόπτουν διδακτικές ώρες, οι λεωφορειούχοι αμείβονται με καθυστέρηση και το δημόσιο δαπανά τεράστια ποσά (2,9 εκατομμύρια € το 2010). Η απελθούσα Νομαρχιακή Διοίκηση πρέπει να απολογηθεί για αυτή την κατασπατάληση πόρων δίχως αντίκρισμα.

Το υπουργείο έχει πάρει άλλη μια πρωτοβουλία για να εξαλείψει ακόμα μία καθυστερημένη δομή της ελληνικής κοινωνίας. Το κάνει όμως ντροπαλά, δεν βάζει σαφείς όρους σχετικά με το μέγεθος των σχολείων αλλά μόνο για τις επιτρεπτές αποστάσεις και αφήνει τους διευθυντές εκπαίδευσης να δέχονται από αφόρητη πίεση μέχρι απειλές από όλα τα είδη των συντηρητικών δυνάμεων της κοινωνίας μας.

Μας δίνεται η ευκαιρία να έχουμε ποιοτικότερα σχολεία και καλύτερη αξιοποίηση των οικονομικών πόρων, δηλαδή το αυτονόητο, αυτήν την δύσκολη για την χώρα συγκυρία.  Ας πούμε θαρρετά και δημόσια αυτό που επιτάσσει η επιστημονική γνώση και υπαγορεύει η συνείδησή μας. Τους μαθητές μας θα τους κοιτάμε πάντα στα μάτια.

Μαρολαχάκης Μάριος
Εκπαιδευτικός
Tags: ,

Επικοινωνήστε μαζί μας

trikki.gr | ειδήσεις, επικαιρότητα, Τρίκαλα | Επικοινωνήστε μαζί μας για οποιοδήποτε σχόλιο ή καταγγελία πατώντας εδώ.